Pompidou Radio Klara 18 januari

https://www.langzullenwelezen.be/nieuws/katrien-scheir-over-haar-debuutroman-de-man-van-het-licht?fbclid=IwAR2rdUD22ELUpUj13sGUGt6G7cCInJ-9BA1kIq-Rp4kB2vONaQtLFQgw9Uk

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het groeit

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Interview 18 januari

Treintickets geboekt voor België.
18 januari interview in Pompidou, Radio Klara, VRT

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lijstje op de valreep

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Recensie Het Parool

Dit debuut [is] meer dan de moeite waard. “De man van het licht” lees je omwille van de fonkelende zinnen van Katrien Scheir. ‘

Dieuwertje Mertens in Het Parool

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lijstjes

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dikke vogels

Door het venster van mijn schrijfkamer zie ik vogels. Vaak pimpelmeesjes en roodborstjes. Roodborstjes zijn alleen maar mooi in het echt. Maak er kunst van en ze worden kitsch.
Sinds begin deze week krijg ik bij het schrijven hulp van een merelvrouwtje. Een heel mooi dik merelvrouwtje met rubensiaanse merelbillen. La Mama die pollepels vogelzaad schept voor de familie. Of een operadiva, jawel, zingen doet ze voortreffelijk.
Nu wil het toeval dat ik eergisteren haar man zag, eveneens zeer dik. En gisteren, geloof het of niet, vielen er prompt twee roodborstjes met een rode C cup net niet van hun tak! Vandaag kwam er dan ook nog eens een pimpelmeesje bij dat zo dik was als een Sumoworstelaar. Vliegen lukte amper nog.
Het schrijft best gezellig met mijn nieuwe vrienden.
Maar zijn dikke vogels in de tuin een goed teken voor de natuur en het vogelbestand? Dat vraag ik me soms wel af.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een boeiende roman waarin de theaterachtergrond van de auteur duidelijk naar voren komt.

Verder roept het boek de nodige ethische vragen op rond machtsverschillen, machtsmisbruik, liefde, dankbaarheid en de #Metoo-discussie.’

NBD-Biblion recensent Drs. N.P. Aders over de debuutroman van Katrien Scheir

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Raamvertelling


De bladzijde van dit verhaal is een keukenraampje groot en vergeeld, maar als je het in donkere dagen leest, krijgt het geel een warme dooierkleur.
Elke week las ik een zin in dat keukenraam. Op vrijdagavond tussen vijf en zes. Aan de overkant van het raam wachtte ik op de bus, naast de paal met een bordje waaruit de uren waren verdwenen. Er was geen bushokje met een bank, wel een bank met een geldautomaat en een plantenbak daarvoor. Soms gebruikte ik de rand van de plantenbak voor de bank met de geldautomaat als bank om op te zitten. In de plantenbak voor de bank met de geldautomaat zat geen plant maar er lagen lege blikjes frisdrank en sigarettenpeuken.


De bushalte bevond zich aan een druk kruispunt van een steenweg aan de rand van het Franse platteland. Auto’s puften zich door de spits. Trokken op, remden bruusk in het ritme van groenroodgeflikker van verkeersborden. Aan de lopende band schoven chagrijnen voorbij, potsierlijk gezeten op de troon van hun heilige koe. Stuurse heersers van het turbostuur. Rond hen lege plaatsen of al eens een schoolmoe kind. Een catwalk gestroomlijnde blikken dozen.


Verderop stonden glazen kubussen van groeiende ondernemingen; spiegelblokken waarin hightech, auto’s en zwembaden werden verkocht. Aan het kruispunt kleinere stulpjes. Wratten in een verschrompeld gezicht. Af en toe een relikwie zoals een oude schuur, getranformeerd tot randstadskrot. Gordijnen met punaises en een blote babypop op de vensterbank. Tijdelijke schuilplek voor dwergen en freaks.
“Vous savez l’arrêt du bus?” vroeg ik daar de eerste keer, gehaast omdat ik de enige avondbus zou kunnen missen. In een smalle gang schudde een hulk tussen een grote toren pastilles voor de assertiviteit en een stapel citroengrastabletjes tegen depressie het hoofd. Een kapster met een roze My Little Pony froufrou schold me uit. Achter een parkiet in een te klein kooitje hoestte een kruidenier zijn dialect op. Een moordenares op rust loerde me vanuit haar woonkamer aan. Op de blinkende tegels augurkpotten vol sterk water en verhuisdozen. De onopvallende bus stop vond ik uiteindelijk zelf.


In dit vagevuur waar elk verhaal meteen verdween, sleet ik uren. Aan de stoplichten hing een pijl naar Spanje, alsof het paradijs bestond.
Op zekere dag ontdekte ik dat er hier toch nog een verhaal mogelijk was. Op de eerste verdieping aan de overkant in een keukenraam ontspon het zich traag voor mijn ogen. Het verdrongen verhaal in de bladzijde van een raam kwam naar de voorgrond.
De protagonist verving soms een vuilniszak, droeg een trainingspak, zat aan de tafel. Misschien dealde hij of miste hij de minnares die hem verlaten had. Er was geen spanningsboog op het eerste zicht. Maar spannend was de stilte van het verhaal terwijl de hazen door het beeld schoten als schaduwen op de vlucht.


Laatst herlas ik het verhaal toen ik toevallig nog eens passeerde. Rond de gebouwen kleurde het al blauw. Toen lichtte de dooiergele bladzijde weer op, het verhaal bestond nog steeds

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Brief aan Herman Teirlinck: Atmosferisch perspectief

Mijn tekst werd tot een der laureaten van de Bij mijn venster-reeks gekozen. De voordracht van deze laureaten vindt plaats op zondag 28/11, in de namiddag in het Herman Teirlinckhuis. http://www.huisvanhermanteirlinck.be/bij-mijn-venster-2/

catherineciseaux

Schrijven in tijden van corona

Keek je dezer dagen ook vaker uit het venster dan voorheen?
Een brief aan Herman Teirlinck, die vanuit zijn venster in zijn huis op de Uwenberg te Beersel naar de wereld keek en daarover een gedenkwaardige tekst schreef. 

200629 aquarel 1400.jpg

Andere tijd, ander land

Beste Heer Teirlinck,
Vanuit een andere tijd en ander land schrijf ik u een brief. Ik denk aan het perspectief uit uw venster en aan de gastvrijheid van uw taal en uw huis. Uit mijn raam zie ik hoe de warme kleuren vervagen en blauwer worden aan de kim. De weg schrijft zich doorheen het landschap, tot bij u.
Aan dit venster kwam er perspectief in mijn leven. Ik hoefde niet meer in een benauwde capsule op zoek naar ruimte of naar de zoveelste illusie. Het koortsachtige overleven stopte, ik haastte me minder. Sinds dat perspectief aardde ik. Ik leerde toen dat…

View original post 746 woorden meer

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen