Het jongetje met het aanstekersgas *10 september 2016

catherineciseaux

10 september 2016

Jordy in kleur 1400.jpgOver Jordy B., de jongen die van ontbering eenzaam stierf in een tentje in het Gentse recreatiepark De Blaarmeersen. Hij verbleef zijn hele leven in een instelling. Maar kon daar na zijn 18de niet meer terecht. Hij werd verslaafd aan aanstekergas.

Er is geen thuis. Er zijn wat kastjes en wat muren. Je ijsbeert er tussen, je schuifelt van hier naar daar. En overal zeggen ze uiteindelijk: “Ga naar daar.” Nergens kun je blijven, daarom geraak je niet zo ver. Ze moeten nog vergaderen, ze wachten op een procedure, er ontbreekt een handtekening. En het hek aan de instelling waar je jaren hebt gewoond is dicht. Al kleeft er ‘instelling’ op je voorhoofd, je mag niet terug naar het vakje waarin je altijd wordt gestopt. Je bent 18. Er is geen thuis. Ooit waren er wat parttime ouders. Maar zelfs de fulltime werkende opvoeders gingen na acht…

View original post 1.604 woorden meer

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ode aan de Vlaamse vlag

catherineciseaux

180921 vlaamse leeuwenvlag 1400.jpgVoortaan wordt de Vlaamse leeuwenvlag terugbetaald door het ziekenfonds. Het product wordt beschouwd als multifunctioneel medicijn. Het bevordert op diverse manieren de gezondheid van het volk en dit zowel preventief als post mortem. Zo brengt de Vlaamse vlag werkelijk genezing voor mensen met een identiteitscrisis. De patiënt zal zich door de vlag niet langer een vreemde voelen in de wereld. Hij zal niet meer tevergeefs moeten vechten voor erkenning. Alles wordt eenvoudig en duidelijk met de vlag. De leegte in zijn leven zal prompt verdwijnen. De leeuwenvlag helpt bij de grote kuis van het leven. Wie ben ik? Waar ben ik? Wapper een paar keer met de vlag en dit soort vragen lossen zich spontaan op. Méér nog: de vlag biedt meer antwoorden dan er vragen zijn. Ze vermeldt je bloedgroep, ras, geboortegrond. De vlag is een chip. Zij bevordert bovendien het gemeenschapsgevoel en haalt eenzamen en losers uit hun…

View original post 387 woorden meer

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Voor een vriend van het woud

kaasschaaf.jpgVoor Ronald Jonkers (19 mei 1948 – 12 juli 2019), vriend van het woud en van zacht knetterende letteren.
Dank voor je authenticiteit (en dat bedoel ik volgens de authentieke betekenis, niet als dat powerpointwoordje van menig manager), dank voor het appeltaartrecept van geniale eenvoud. Dank voor de boeken over het Higgsdeeltje en over Bach, Godel en Escher en over het universum. Dank voor je universum. Dank voor de suggestie van de verhalen van Lieve Joris en de gedichten van Gust Gils, dank voor de vetkrijtjes in kleuren om van te dromen. Net als die doos krijtjes beschikte je ook over een grote schattendoos vol woorden; oude, nieuwe, van ver en van dicht, ik hoorde altijd wel een nieuw sieraad met nieuwe betekenis klinken of zacht schitteren zoals woorden kunnen doen, af en toe. Dank voor de heerlijke kazen in het vertrek met de boekenschabben tot aan de hemel zoals in de tekeningen van Ronald Searle. En de kinderboeken lagen onderaan, zo mooi en lief en ordelijk. Al die herkenbare elementen verenigd, het voelde vertrouwd. Dank voor de encyclopedieën van de wilde orchideeën. Dank voor de wandelingen. Het bos een museum.
Dit is misschien een meester dacht ik. De vriend van het woud. De vriend van de zacht knetterende letteren. De vriend met de kleurkrijtjes. Ni dieu ni maitre maar toch een beetje een meester voor even. Dank voor de wijze raad en de kennis. Dank om altijd zo vriendelijk te zijn Ron.
Dank om de schatten uit het bos te redden op plaatjes, helderder dan doorsnee kiekjes, je filterde het licht nog steeds heel fijn, ondanks je vermoeide ogen soms en dat stoere zeeroverslapje dan. Zeker toen ik eens in arme tijden aanmeerde en benauwd huisde aan een drukke baan waren die plaatjes een extra verademing, een stem uit het woud zoals een hart dat spreekt. De stem die zei wat er nog bestond, de stem die zong als blues, dwars door het gekwebbel en gedoe van de wereld. Je bleef zelf niet gespaard van zorgen de laatste jaren. Zorgden wij wel genoeg voor jou? Reikten onze snelle wensen wel ver en dicht genoeg? Je was bescheiden en zorgzaam voor anderen. Je bleef virtuoos, je bleef wandelen en schatten posten, eruditie door de zorgen heen. Dank voor die kracht.
Dank voor je trouwe likes, dank voor je oprechte aanmoediging en ook voor je blije felicitaties toen ik trouwde met een hoofse ridder en toen ik een kindje kreeg.
Je was zo aanwezig dat ik er nooit aan heb gedacht dat de grote verdwijntruc ook jou zou treffen op een droeve dag. En die dag was droef, droever dan gedacht. Zelfs ik had niet verwacht dat het zo plots en nu al zou zijn, en dat het zo zou voelen als het voelt: verward en onwaarschijnlijk, al ‘zag’ ik je meer op internet dan in het echt.
Je maakte van internet iets anders dan een schreeuwerig zelfpromotiekanaal. Je vertelde en deelde kennis, grapjes, kunst. Je correspondeerde uitvoerig en oprecht zo meen ik, als kleine Socratische gesprekken. Gesprekken en wijsheid vervoerd door de satelliet, de ruimte in. Wat je achterlaat, al die albums met tekeningen, foto’s, teksten, is een meesterwerk op zich.
Je omschreef schoonheid in je verhalen. De ogen op de boomstammen, de veelzeggende blikken uit de beeldende kunst. Geen uniforme voorgekauwde economische plaatjes waarvan de massa knikt. Je kon kijken en gaf door wat je echt zag.
Ik zal op je herinnering klinken en een stukje Franse kaas proeven en ook klinken met de kaas.
Weet je wat zo gek is om nu te zeggen, maar ik doe het toch: een vriendin van me zei eens: “Ik ben eigenlijk gelukkig als ik me dankbaar voel.”
Misschien is dit een troostzin en klinkt die wat soft, dat weet ik nog niet zo goed.
Oh ja, en sorry dat ik het laatste album van Wannes Van de Velde niet meer opstuurde. Stom dat het er niet meer van kwam, maar je hoorde toch nog wel een liedje soms dat ik postte.
Sterkte en zachtheid voor Fiep, je dochter, en voor je andere dochter en voor hun moeder en voor al de familie en vrienden die je verbond.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Illustraties

 

190704 bolderkar volledig 1400.jpg

 

 

 

190704 voorlezen volledig 1400.jpg

 

 

 

190704 speelplaats volledig 1400.jpg

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mijn geestige herinnering aan Dr. John (20 november 1941 – 6 juni 2019)

190701 Dr John 1400.jpgNovember 2008. Het was een van die zeldzaam geworden koude winters op de koortsige aarde. Zo herinner ik het me toch. Ik leefde die dagen als een droevige bohemienne in een oud kunstenaarspand waar de gas pas was afgesloten door een lek. Knap getimed van de romantiek om uitgerekend dan voor krakende vries te zorgen, Sfeerschepper van hemel en aarde. De douche was elke keer weer een koude douche. Ik las Shakespeare met drie truien aan, de handen in Michael Jackson-handschoenen. Bij ‘De getemde feeks’ vond ik het ticket voor Dr. John dat ik een paar maanden eerder had bemachtigd en als bladwijzer gebruikt. Ik had er een boterham voor gelaten. Toen constateerde ik dat Dr. John die avond Antwerpen zou verwarmen. Ik had amper de moed om naar het concert te gaan. Moe, verkleumd en slecht gewassen had ik eerder baat bij een loodgieter en een dokter. Mede aangestoken door een vriendin ging ik toch, met lood in de schoenen en vettig haar. Buiten was het zo stil als het koud was. De mensen waren eenzaam in zichzelf gekeerd. In de blauwe zaal van De Singel opende de drummer echter meteen met zwier. Toen verscheen Dr. John in lila pak en met een prachtige hoed. De piano begon te swingen, het orgel klonk elegant extravagant. De backing band was ijzersterk. Binnen de kortste keren bonkten de beats onder mijn vel, kriebelde de funk in mijn bloed, de grooves deden me lachen en springen. Ik vergat de winterdepressie. Niets deed er verder nog toe. Tropische temperaturen in die koude winter. We gingen dansen, zelfs de stoelen leken mee te doen. Ik voelde me sexy. Fris gewassen. Wonend in een warm pand. Zonder geknaag in mijn maag. Lady Lazarus werd opgewekt uit de dood.
Nadien bleven we zweefhangen in dat moment dat iets al weg is zonder dat te beseffen, zoals in een tekenfilm de mannetjes pas vallen als ze de afgrond zien. Muziekdokter John had me uit mijn winterellende gehaald. Mijn vriendin bestelde een glas wijn in de foyer en we klonken op het leven.
Toen hoorden we een man achter een deur, waarop ‘privé’ stond, hoesten, kermen, rochelen en reutelen. Was dit de afgrond, was het dan toch winter? Even later kwam uit een andere deur een man met mooi lang Indianenhaar ons vragen of we een dokter kenden. “Ja,” zei ik opgewekt, “Dr John!” “The doctor needs a doctor,” zei de man met lang zwart Indianenhaar ernstig. Ik dacht dat het een grap was. Ik wilde al een papieren zakdoekje geven. Voor de handtekening van Dr John maar een klodder snot was ook ok. Ooit had ik een handdoek opgevangen met daarin het zweet van de frontman van The Levellers, die sierde lang mijn puberkamer (de handdoek, niet de frontman), de geur nam ik er wel bij. Maar snot van Dr John was -nu ik maturiteit had gekregen- van een hoger niveau.
Hoe tastbaar willen we de herinneringen aan onze idolen? Lekker onze grijpreflexen botvieren. Ik dacht aan de kerkelijke verzamelwoede: al heeft ze het over de Geest en God, ze bewaart alle lichaamsvocht en onderdelen van haar idool zorgvuldig. Zodra het doodgaat is er nog meer om ‘bot’ te vieren: van vingerkootjes in een Tupperwarepotje tot de snijtandjes in een schattig doosje of de nagels aan het kruis (lang als van een slechte minnaar) in een leuk etuitje. Zelfs de voorhuid van Christus, de zogenaamde ‘Preputium Domini’ werd bewaard en zou zich in de kathedraal van Antwerpen bevinden (vast in zo’n nepbronzen juwelendoosje). De doornenkroon ligt in de Notre Dame.
Misschien is die kroon nu een hoopje as maar goed, het is ook wat. Het zweetbandje van Christus – hij droeg dat dikwijls zoals Willie Nelson- ligt in een kathedraal in Spanje wat toch vergelijkbaar is met mijn welriekend handdoekje van The Levellers, zo’n hysterische groupie blijk ik dan ook weer niet te zijn. Een snotklodder van Dr. John was dus niet eens zo gek bedacht. Er werd nog eens lelijk gehoest achter de deur, ik nipte van mijn glas wijn. Kwam het echt van Dr. John?  Het klonk eigenlijk niet slecht, hij reutelde in het ritme, hij bleef een muzikant in hart en nieren. Ik friemelde aan een zakdoekje in mijn jaszak en lachte wat tegen de mooie gitarist tot ik hoorde dat Dr. John er echt heel slecht aan toe was. Het was helemaal geen goed concert geweest volgens de gitarist. Ze hadden gespeeld op automatische piloot. “Nou moe,” dacht ik, in de waan net een topconcert van Dr. John himself te hebben beleefd. Daarom was er dus geen bisnummer, tenzij de rochel van zonet uit de kleedkamers. Uiteindelijk vergat ik de handtekening en het snot. Ik dacht ook niet aan de voorhuid van Dr. John, of aan zijn oude botten of zijn prachtige hoed voor als hij daar ter plekke zou doodvallen. Ik gaf gewoon het nummer van mijn dokter aan Dr. John in mijn mooiste meisjesgeschrift en zette er mijn handtekening bij. Ik wilde dat De Muzikale Messias die mij had genezen, genas.
De volgende dag zat Dr. John in de wachtzaal van mijn huisdokter waar ik dikwijls genoeg had gewacht voor een gelukspil. “God is ook maar een mens,” dacht ik. Ook een dokter heeft soms een pilletje nodig.
“Als Dr. John genezen is, komen jullie Antwerpen nog eens verwarmen?” mailde ik nog naar de gitarist met het mooie Indianenhaar. Ik had dan geen bloed, zweet en tranen gevangen, laat staan een banale handtekening maar een verhaal had ik wel. En Dr. John, die hield het toch maar vol tot dit jaar, met een nog paar bisnummers erbij, vast en zeker voor mij.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lijstjes van Katrien

53431886_2017988395161498_3370934528561381376_n[1].jpg

 

 

54432865_2017985635161774_4044038161058234368_n[1].jpg

 

 

lijstje 1400.jpg

 

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

 

190615 Lijstje 1400.jpg

 

190624 Lijstje 1400.jpg

 

190710 lijstje 1400.jpg

 

190710 lijstje verbetering 1400.jpg

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Boekje schrijven en schilderen

53140476_2008950899398581_4926093524463517696_n[1].jpg

52932076_2008951216065216_1613294921601515520_n[1].jpg

54230849_2017799488513722_6534047984944939008_n[1].jpg

52877803_2008950972731907_3182879849362489344_n[1].jpg

55833080_2024911237802547_4055544210940493824_o[1].jpg

53461673_2008950776065260_6392639068647194624_n[1].jpg

52902779_2008950466065291_4736191210463428608_n[2].jpg

53696698_2013804188913252_3388255865378177024_n[2].jpg

53194200_2008951116065226_56102572217335808_n[1].jpg

52877803_2008950972731907_3182879849362489344_n[1].jpg

52952651_2008949199398751_8280625869274218496_n[1].jpg

53020274_2008951076065230_4749123691999133696_n[1].jpg

theatre.jpg

53308959_2008951192731885_6266687640863506432_n[1].jpg

52647482_2008949409398730_3896864732929327104_n[2].jpg

52327048_2002503163376688_2800873367723311104_n[2].jpg

52881253_2008949389398732_7541835835881029632_n[1].jpg

Afbeelding kan het volgende bevatten: plant, bloem en binnen

Afbeelding kan het volgende bevatten: tafel en binnen

 

61740141_2061416414152029_627934698395402240_n[1].jpg

 

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen